Please download to get full document.

View again

of 26
All materials on our website are shared by users. If you have any questions about copyright issues, please report us to resolve them. We are always happy to assist you.

Maluszyn i jego mieszkańcy w świetle najstarszej księgi metrykalnej ( )

Category:

Psychology

Publish on:

Views: 9 | Pages: 26

Extension: PDF | Download: 0

Share
Related documents
Description
Łukasz S. Kopera Veritati et Caritati 6 (2016), Częstochowa, AJD Maluszyn i jego mieszkańcy w świetle najstarszej księgi metrykalnej ( ) Maluszyn, jako wieś o 750-letniej historii, posiada
Transcript
Łukasz S. Kopera Veritati et Caritati 6 (2016), Częstochowa, AJD Maluszyn i jego mieszkańcy w świetle najstarszej księgi metrykalnej ( ) Maluszyn, jako wieś o 750-letniej historii, posiada bardzo bogaty zasób źródeł do własnych dziejów. Ich twórcami były różne osoby i instytucje, z których dość tylko wspomnieć Leszka Czarnego, księcia sieradzkiego, który w Maluszynie w 1266 r. wydał przywilej dla wójta z Radomska, Goduna (Hoduna?) na posiadanie wójtostwa w tym mieście i w sąsiedniej wsi Stobiecko 1. Ogłoszony dokument wyznacza początkową datę w historii Radomska i Maluszyna. Jednak dla samej miejscowości Maluszyn bardzo cennym zespołem dokumentów, sporadycznie wykorzystywanych przez ludzi pióra, są księgi metrykalne. Ich wytwórcą była kancelaria parafialna św. Mikołaja w Maluszynie, stąd dziś przechowuje je Archiwum Archidiecezji Częstochowskiej im. ks. Walentego Patykiewicza w Częstochowie. Zespół ten liczy 48 ksiąg, z których najstarsza została zaprowadzona w 1637 r. 2. Nie wiadomo, czy księga ta jest pierwszą, w której zaczęto prowadzić obowiązkowy rejestr aktów chrztów, małżeństw i zgonów parafian, nałożony na proboszczów przez ojców soborowych obradujących w Trydencie ( ), a przyjętym w kraju najpierw na synodzie włocławskim w maju 1568 r. 3, Łukasz S. Kopera dr nauk humanistycznych w zakresie historii, absolwent Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie, autor kilku książek i wielu artykułów naukowych, popularyzator wiedzy o rodzinnej parafii św. Mikołaja w Maluszynie. 1 Matriculum Regni Poloniae summaria, wyd. T. Wierzbowski, t. 4/3, nr 37, Warszawa , 341; I. Jezierski, Gmina Maluszyn w 1935 roku, red. Ł.S. Kopera A.J. Zakrzewski, Włoszczowa 2014, 21; S.M. Zajączkowski, Zarys dziejów powiatu radomszczańskiego, Zeszyty Radomszczańskie 2 (2008), W.P. Wlaźlak, Inwentarz ksiąg metrykalnych Archiwum Archidiecezji Częstochowskiej im. ks. Walentego Patykiewicza w Częstochowie, Rocznik Genealogiczny Ziemi Częstochowskiej 1 (2011), A. Bruździński, Wkład biskupa Stanisława Karnkowskiego w zastosowanie uchwał Soboru Trydenckiego w diecezji kujawsko-pomorskiej ( ), Studia Włocławskie 6 (2003), ; J. Greźlikowski, Biskup Stanisław Karnkowski jako 288 Ł. S. Kopera a następnie na synodzie piotrkowskim w 1607 r. dla całej metropolii gnieźnieńskiej i lwowskiej 4. Sądząc po zachowanym stanie liczbowym księgozbioru, a w przypadku parafii Maluszyn zachowały się wszystkie księgi chronologicznie aż do początku ubiegłego stulecia, można uznać ją za pierwszą i najdawniejszą księgę metrykalną tej parafii. Podobnie zachowały się najstarsze zasoby metrykalne z sąsiednich kancelarii kościelnych, np. księgi chrztów dla parafii w Żytnie datowane są od 1656 r. 5, a dla Borzykowy od 1678 r. 6. Metrykalia kościelne od lat znajdują uznanie w badaniach naukowych wielu uczonych, niekoniecznie historyków. O ich wykorzystaniu przekonali się już najlepiej archiwiści, ale także demografowie, religioznawcy, językoznawcy, biografowie i genealogowie 7. Zdarzało się, że między aktami chrztów, małżeństw i rejestrami zmarłych mieszkańców parafii zaciąganych do specjalnych ksiąg przemycano często wiele informacji o stanie kościoła parafialnego, doniosłych wydarzeniach, a nawet całą dokumentację historyczną, stanowiącą cenny materiał źródłowy o życiu lokalnej społeczności 8. Prezentowana tutaj księga to dudka o wymiarach 33cm x 10cm, licząca 322 karty, spisana po łacinie i mająca ustawodawca. Wkład w dzieło recepcji reformy trydenckiej w diecezji włocławskiej, Studia Włocławskie 7 (2004), R. Kotecki, Rejestracja metrykalna wiernych w świetle potrydenckiego ustawodawstwa Kościoła katolickiego (ze szczególnym uwzględnieniem prawodawstwa diecezji Chełmińskiej, Gnieźnieńskiej, Płockiej i Włocławskiej), Nasza Przeszłość 112 (2009), W.P. Wlaźlak, Inwentarz ksiąg metrykalnych Archiwum Archidiecezji Częstochowskiej, Tamże, J. Związek, Stan badań nad księgami metrykalnymi w diecezji częstochowskiej, Zeszyty Historyczne 1 (1993), 55; T.A. Nowak, Parafia Niedośpielin i jej mieszkańcy w świetle najstarszej księgi metrykalnej ( ), Zeszyty Radomszczańskie 8 (2014), ; J. Fabiszak, Metryki kościelne jako źródło badań procesów nazwisko twórczych, Studia i Materiały Polonistyczne 3 (1997), ; M. Górny, Przezwiska i nazwiska chłopów pałuckich w XVII wieku: pochodzenie i budowa, Wrocław 1990; Tenże, Wybór imion chrzestnych dla dzieci szlacheckich w powiecie kcyńskim w XVII wieku, Genealogia 5 (1995), 53-67; R.R. Kufel, Duchowieństwo w księgach metrykalnych parafii Babimost od końca XVII do początku XX wieku, ABMK 81 (2004), ; P. Laskowicz, Księga genealogiczna twojej rodziny, Warszawa 2005; M. Nowaczyk, Poszukiwanie przodków, Warszawa R. Jop, Metryki parafialne wyznania rzymsko-katolickiego stan wiedzy i potrzeby badawcze, w: Dyplomatyka staropolska stan obecny i perspektywy badań, red. W. Chorążyczewski J. Tandecki, Toruń 2011, Maluszyn i jego mieszkańcy 289 sygnaturę archiwalną KM Księga zawiera w sobie trzy podstawowe rodzaje wpisów metrykalnych: spis ochrzczonych ( ), zaślubionych ( ) i zmarłych ( ). Spisy tu umieszczone są w kolejności: chrzty w latach (k ), po nich następuje wykaz zaślubionych z lat (k ), tutaj wpisano także akta zmarłych z lat (k ), ponownie spis ochrzczonych z lat , (k ), spis zaślubionych z lat (k ) i zgony w latach (k ). Całość księgi zachowana jest w dobrym stanie, ale z licznymi śladami użytkowania. Niewielkie uszkodzenia widoczne są na okładkach i brzegach kart, powstałe pod wpływem czasu. Księgę chrztów i małżeństw rozpoczął spisywać ks. Stanisław Jędrzejowski, ówczesny proboszcz maluszyński. Natomiast księga zgonów została zaprowadzona dopiero w 1680 r. przez ks. Stanisława Białoczyńskiego. Całość księgi doprowadził do końca w 1731 r. ks. Stanisław Wolski. Ciekawostką jest, że najstarsza księga metrykalna parafii Maluszyn przetrwała dwa pożary kościoła. Pierwszy z nich miał miejsce w 1677 r. i drugi, w sto lat później, a więc w 1777 r. 10. Jeżeli weźmiemy pod uwagę fakt, że archiwum parafialne mieściło się zwykle w zakrystii świątyni, to zarówno losy prezentowanej księgi, jak i późniejszych metryk, mogły być o wiele bardziej dramatyczne. 1. Maluszyn wieś w województwie sieradzkim Maluszyn na początku XVII w. to niewielka własność szlachecka Pukarzowskich herbu Szreniawa, rezydujących na niewielkim zamku w pobliskim Pukarzowie, położona nad Pilicą, ale nie mająca wówczas większego znaczenia w regionie. Nie wiadomo dokładnie, kiedy Pukarzowscy weszli w posiadanie Maluszyna, ale ich prawa do dziedziczenia wsi potwierdzone są źródłowo na początku XV w. 11. Od roku 1518 Maluszyn był własnością Andrzeja Pukarzowskiego, który dzierżył także wsie: Sudzinek, Ciemiętniki, Irządze i Mosty. Skądinąd znana jest 9 W.P. Wlaźlak, Inwentarz ksiąg metrykalnych Archiwum Archidiecezji Częstochowskiej, Ł. Kopera, Pamiętnik Maluszyna w roku 1869 spisany, Zeszyty Radomszczańskie 6 (2012), K. Studnicka-Mariańczyk, Domena Ostrowskich z Maluszyna. Przykład przemian kapitalistycznych w polskim rolnictwie XIX wieku, Warszawa 2014, 16; A.J. Zakrzewski, Osiem wieków Żytna. Zarys życia społeczności lokalnej, w: A.J. Zakrzewski J. Związek, Żytno ( ), Żytno 1998, 35. 290 Ł. S. Kopera rywalizacja Andrzeja Pukarzowskiego z jego bratem Pawłem, najprawdopodobniej o wpływy ziemskie, do tego stopnia, że ten ostatni dopuścił się bratobójczej śmierci, za co w czynie ekspiacyjnym w 1562 r. miał ufundować drewniany kościół parafialny w Maluszynie 12. W 1628 r. nastąpił podział fortuny Pukarzowskich Maluszyn wraz z Ciężkowiczkami, Sudzinkiem i Kątami znalazł się w posiadaniu Marcina Pukarzowskiego 13. W świetle najstarszej księgi metrykalnej w 1672 r. Maluszyn był już w posiadaniu kolejnego właściciela, Wojciecha Dunina ze Skrzynna. Ten, w niespełna kilka lat po transakcji nabycia dóbr maluszyńskich, najwyraźniej odsprzedał je Franciszkowi i Teresie Malczewskim, którzy tym majątkiem gospodarowali blisko pół wieku. Najprawdopodobniej sytuacja gospodarczo-polityczna kraju, ogarniętego w drugiej połowie XVII i na początku XVIII w. wojnami, spowodowała problemy finansowe Malczewskich i oddanie Maluszyna w dzierżawę Antoniemu i Marcjannie Łodzińskim, którzy występują w księdze metrykalnej w latach jako dzierżawcy Maluszyna, Budzowa i Kątów 14. Ostatecznie Maluszyn z przyległościami nabyli w 1738 r. od Malczewskich Ostrowscy herbu Korab, wpływowa szlachta z sieradzkiego 15. Dopiero Ostrowscy uczynili z Maluszyna ważny ośrodek strategiczny dla swoich dóbr, w którym skupiło się życie rodzinne, gospodarcze i administracyjne 16. Maluszyn w czasach władania Pukarzowskich znajdował się w granicach powiatu radomszczańskiego (radomskiego), województwa sieradzkiego. Położny był tuż nad Pilicą, przy granicy z ziemią świętokrzyską. Rzeka Pilica niewątpliwie stanowiła ważny punk strategiczny dla rozwoju tej miejscowości. W administracji kościelnej Maluszyn, który najpóźniej w początku XV w. był już siedzibą parafii, przynależał do archidiecezji gnieźnieńskiej, a w niej najpierw do dekanatu tuszyńskiego, później wolbromskiego, a od 1629 r. do dekanatu kurzelowskiego ze stolicą w zapilicznym Kurzelowie, gdzie arcybiskupi gnieźnieńscy posiadali starą kolegiatę A.J. Zakrzewski, Osiem wieków Żytna, 35; J. Związek, Z przeszłości kościelnej Maluszyna i okolicy, w: Villa Maluschyn lat Parafii św. Mikołaja w Maluszynie. Księgi Jubileuszowa, red. A.J. Zakrzewski Ł. Kopera, Częstochowa 2012, K. Studnicka-Mariańczyk, Domena Ostrowskich z Maluszyna, AACz, sygn. KM 641, K. Studnicka-Mariańczyk, Domena Ostrowskich z Maluszyna, 16. Por. A.J. Zakrzewski, Osiem wieków Żytna, A.J. Zakrzewski, Wieś i dwór w Maluszynie na przełomie XVIII i XIX wieku, w: Villa Maluschyn , Tenże, Osiem wieków Żytna, 18; J. Związek, Z przeszłości kościelnej Maluszyna Maluszyn i jego mieszkańcy 291 Pomimo, że centralnym ośrodkiem życia gospodarczego i rodzinnego Pukarzowskich był Pukarzów, gdzie znajdowała się siedziba rodu (niewielkich rozmiarów zamek), to Maluszyn w całym kompleksie dóbr musiał pełnić ważny punkt, choćby z tej racji, że był siedzibą parafii. W Maluszynie obok drewnianej świątyni parafialnej, wzniesionej przez wspomnianego Pawła Pukarzowskiego, znajdowały się także plebania, cmentarz oraz szkoła parafialna. Nic nie wskazuje natomiast, aby w tym czasie w Maluszynie prowadzono jakieś formy dobroczynności na rzecz ubogich mieszkańców parafii w postaci szpitala przytułku, jaki funkcjonował np. w sąsiedniej parafii Żytno 18. Po podziale dóbr pukarzowskich do Maluszyna przeniósł się Marcin Pukarzowski, który najprawdopodobniej wzniósł tutaj jakieś zabudowania dworskie. Najliczniejszą zabudowę wsi stanowiły drewniane chaty chłopskie, osadzone wprost na ziemi, najczęściej kryte pod słomę. Spośród nich wyróżniać się mogły domy rzemieślników, tj. kuźnie, czy służące za miejsce postoju karczmy. 2. Mieszkańcy Maluszyna Maluszyn w XVII w. nie uchodził jeszcze za ośrodek o większym znaczeniu w regionie, ale będąc siedzibą parafii personalnej mógł rywalizować z sąsiednią Borzykową czy miastami Kurzelowem i Żytnem 19. Od czasów średniowiecza, kiedy Maluszyn stał się ośrodkiem parafialnym, miejscowość ponowny rozwój musiała przechodzić w pierwszej połowie XVII w. Stało się to za przyczyną ulokowania w tym miejscu siedziby rodowej Marcina Pukarzowskiego, a więc dworu wraz z zapleczem gospodarczym, co sprzyjało najlepiej rozwojowi demograficznemu wsi. W ten sposób na znaczeniu przybrała cała wieś, która nie była już zasiedlona tylko przez osadników chłopskich (w tym zagrodników i komorników), ale jej strukturę społeczną tworzyli odtąd także mieszkańcy pukarzowskiego dworu, członkowie ich rodzin oraz oficjaliści dworscy. Do tych grup należy jeszcze doliczyć miejscowe duchowieństwo oraz funkcjonariuszy publicznych. Zdaniem demografów wieś o takim przekroju społecznym mogła liczyć w przybliżeniu od 120 do 150 mieszkańców. i okolicy, Ł.S. Kopera, Z dziejów miasta i parafii Żytno w XVIII wieku, Zeszyty Radomszczańskie 8 (2014), A.J. Zakrzewski, Osiem wieków Żytna, 31-33; Ł.S. Kopera, Z dziejów miasta i parafii Żytno, 166. 292 Ł. S. Kopera Maluszyn w XVII w. z pewnością nie należał do większych ośrodków rzemiosła i handlu. Do najczęstszych zakładów przemysłowych, jakie funkcjonowały w tym czasie w okolicy można zaliczyć młyny poruszane siłą rzek i strumieni, np. w Baryczy, Ciężkowiczkach i w Błoniu, oraz kuźnice Ruda Arcybiskupia i Baran, należące do Pukarzowskich. Jedynie sieć dróg lokalnych sprzyjała rozlokowaniu w samym Maluszynie i okolicy karczem, służących za miejsce postoju dla podróżujących. W Maluszynie bowiem stykały się dwie drogi, które od dawna łączyły stare ośrodki kościelne w okolicy. Jedna prowadziła od Kurzelowa do Maluszyna, a stąd poprzez Barycz i Kobiele do Radomska lub poprzez Wolę Życińską i Krzętów do Przedborza, gdzie łączyła się z traktem kijowskim. Drugi szlak komunikacyjny, o znaczeniu bardziej gospodarczym, prowadził od Maluszyna poprzez Mosty Pukarzów Borzykowę do Koniecpola, a stamtąd do Lelowa, gdzie zbiegał się z traktem królewskim z Krakowa do Wielkopolski. Tymi drogami podróżowali najczęściej wędrowni kupcy i zwykli podróżni, ale także dostojnicy państwowi i kościelni. Wytchnienie w drodze dawały im karczmy rozlokowane w Maluszynie, w pobliskich Mostach, Sudzinku i w Baryczy 20. Poniżej zostaną scharakteryzowani mieszkańcy Maluszyna według czterech przyjętych grup społecznych: rody szlacheckie, funkcjonariusze publiczni, rzemieślnicy i chłopi. Mieszkańcy należący do czwartej grupy (chłopi), najliczniejszej, zostaną wyliczeni z zachowaniem porządku alfabetycznego, co ułatwi ewentualnym badaczom łatwą weryfikację nazwisk. W obrębie wszystkich nazwisk starano się odtworzyć poszczególne rodziny, co zostało podane pogrubionym drukiem. Data początkowa umieszczona przy nazwisku określa chrzest lub zawarcie związku małżeńskiego. W dalszej kolejności podano imię dziecka, z zachowaniem chronologii. W całym cyklu zapisu metrykalnego mogą wystąpić skróty: s. (syn), c. (córka), chrz. (chrzest), śl. (ślub), zm. (zmarł), a nadto słowa budzące wątpliwość w odczytaniu zaznaczono pytajnikiem (?). Wszystkie nazwiska podano w pisowni oryginalnej, a jedynie w nawiasach ich formę, w jakiej najczęściej występują dzisiaj Rody szlacheckie Maluszyn zasadniczo do początków XVII w. nie stanowił rezydencji dworskiej, a dopiero po podziale dóbr pukarzowskich w 1628 r. za- 20 A.J. Zakrzewski, Osiem wieków Żytna, Maluszyn i jego mieszkańcy 293 mieszkał tutaj z rodziną Mikołaj (Marcin) Pukarzowski 21. Mikołaj żonaty był z Anną niewiadomego pochodzenia, z którą w Maluszynie miał dwoje potomstwa. Najstarsza księga metrykalna parafii maluszyńskiej monituje, że małżonkowie Pukarzowscy ochrzcili w miejscowym kościele parafialnym św. Krzyża i św. Mikołaja córkę Katarzynę (chrz ) i syna Macieja (chrz ) 22. Nieco później, w tych samych aktach metrykalnych, pojawia się kolejny Pukarzowski o imieniu Marcin, który wraz z małżonką Zofią Krupczanką Przecławską z Przecławic ochrzcił w kościele maluszyńskim córkę Annę Krystynę (chrz ). Tenże Marcin w momencie chrztu córki, w 1672 r., nie był z pewnością sukcesorem Maluszyna, gdyż w akcie został wymieniony w charakterze ojca chrzestnego niejaki Dunin, dziedzic w Maluszynie (Dunin heres in Malusyn) 23. Nie wiadomo, w jaki sposób dobra Pukarzowskich na Maluszynie przeszły w ręce Dunina, którego z imienia Wojciech wymienia księga metrykalna pod datą 25 listopada 1677 r. przy okazji dopełnienia sakramentu małżeństwa w kościele maluszyńskim przez Annę Orłowską i Kazimierza Wolskiego, służących Duninowych 24. Akta w żaden sposób nie wykazują, aby pomiędzy Pukarzowskimi i Duninami zachodziły jakieś koligacje rodzinne. Wejście tych ostatnich w posiadanie dóbr maluszyńskich musiało zatem nastąpić w ramach jakiejś transakcji handlowej. O rodzie Duninów, który na krótko wszedł w posiadanie Maluszyna, księgi metrykalne milczą poza dwoma wzmiankami podanymi wyżej. Najwyraźniej niekorzystna sytuacja polityczno-gospodarcza w kraju, jaka zapanowała po potopie szwedzkim (1655), zmusiła Wojciecha Dunina do wyzbycia się fortuny maluszyńskiej. W ten sposób kolejnym rodem, który zaczął odgrywać ważną rolę na tutejszym terenie był ród Malczewskich. Istotnym czynnikiem, który mógł przyspieszyć zmiany własnościowe w Maluszynie był pożar wsi w 1677 r. Żywioł ogarnął wówczas zniszczeniem kościół parafialny 25, ale mógł także strawić 21 W świetle dokumentów z łódzkiego Archiwum Potockich i Ostrowskich z Maluszyna tym, który miał otrzymać Maluszyn po podziale dóbr Pukarzowskich był Marcin. Tego jednak, jako dziedzica dóbr maluszyńskich, księgi metrykalne w żaden sposób nie monituje, co można uznać za pomyłkę w rozczytaniu łacińskiego imienia Nicolaus (Mikołaj), jeżeli tylko nie było to drugie imię Marcina Pukarzowskiego. Por. tamże, AACz, sygn. KM 641, Tamże, Tamże, H. Ostrowska, Dzieje Maluszyna i jego dziedziców z opowiadania i z pamięci zebrane, wyd. i red. A.J. Zakrzewski, Warszawa 2009, 212. 294 Ł. S. Kopera znaczną część wsi z miejscowym dworem. W ten sposób Duninowie, utraciwszy większość swojego majątku, zmuszeni byli do rezygnacji z dalszego gospodarowania w Maluszynie. Rodzina Malczewskich w świetle najstarszych akt metrykalnych osiedliła się w Maluszynie najpóźniej w lipcu 1678 r., kiedy to w księdze chrztów pojawił się zapis o chrzcie Anny córki Franciszka i Teresy Malczewskich (chrz ) 26. Małżonkowie Malczewscy nie występują jednak w akcie chrztu jako dziedziczni właściciele Maluszyna, ale jako generosi Domini (szlachetni państwo). Co ciekawe, córka, którą Malczewscy przynieśli do chrztu była konwertytką, a więc osobą nawróconą, w tym wypadku z judaizmu. Pochodzeniem żydowskim musiała zatem, zgodnie z tradycją judaistyczną, legitymować się jej matka Teresa z Gawronów Malczewska. Podobny układ zaistniał w 1680 r., kiedy Franciszek i Teresa Malczewscy przynieśli ochrzcić do kościoła w Maluszynie syna Jana (chrz ) oraz w 1682 r., kiedy chrzcili córkę Elżbietę Klarę (chrz ). Także w tych dwóch przypadkach rodzice dziecka w akcie chrztu zostali określeni jedynie mianem generosi (szlachetni) 27. Dziedziców Maluszyna z rodu Malczewskich wymienia dopiero księga chrztów pod datą 19 stycznia 1698 r., kiedy w kościele maluszyńskim stawili się Stanisław z Malczewa i Katarzyna z Wilkowic Malczewscy, dziedzice Maluszyna i Kątów (Bononum Villla Maluszyn et Kąty). Małżeństwo przedstawiło wówczas do chrztu syna, któremu nadane zostały imiona Samuel Sykstus 28. Stanisław i Katarzyna Malczewscy jako dziedzice maluszyńscy występują w najstarszych metrykach parafii jeszcze dwukrotnie: w 1699 r., kiedy prosili o chrzest dla syna Jana Kacpra (chrz ) i w 1716 r., kiedy do chrztu przedstawili Antoniego Aleksandra (chrz ) 29. Ród Malczewskich, który osiedlił się na Maluszynie, musiał być dość liczny. W międzyczasie, kiedy dziedzic Stanisław Malczewski wraz z małżonką chrzcili w kościele maluszyńskim kolejne potomstwo, w księgach metrykalnych zostali zrejestrowani inni członkowie z rodu Malczewskich, dziedziczni właściciele dóbr Maluszyn. Byli nimi Mikołaj i Anna z Łąckich Malczewscy, którzy w 1707 r. ochrzcili syna Franciszka Stanisława (chrz ) 30. Bliższe określenie pokrewieństwa Malczewskich, spośród których dwie 26 AACz, sygn. KM 641, Tamże, Tamże, Tamże, 170, Tamże, 123. Maluszyn i jego mieszkańcy 295 linie dziedziczyły Maluszyn, wymaga dalszych badań genealogicznych, niekoniecznie zakończonych sukcesem. Malczewscy z gospodarowania na Maluszynie zrezygnowali już w latach dwudziestych XVIII stulecia. W 1725 r. dobra maluszyńskie dzierżawią jeszcze od Malczewskich Antoni i Marcjanna Łodzińscy 31, aż do 1738 r., kiedy nastąpiło ich ostateczne przejęcie przez Kazimierza Ostrowskiego, o czym dokładnie informują zachowane papiery Korabitów Ostrowskich Duchowni Ważną grupę w przestrzeni lokalnej stanowili duchowni, którzy, zwłaszcza na wsiach, stawali się często jedynymi moderatorami życia społecznego mieszkańców. Zasadniczo pierwszych proboszczów w Maluszynie wymieniają różne akta z początku parafii w XV w. 33, ale to księgi metrykalne monitują ich nazwiska,
Similar documents
View more...
Search Related
We Need Your Support
Thank you for visiting our website and your interest in our free products and services. We are nonprofit website to share and download documents. To the running of this website, we need your help to support us.

Thanks to everyone for your continued support.

No, Thanks