Please download to get full document.

View again

of 6
All materials on our website are shared by users. If you have any questions about copyright issues, please report us to resolve them. We are always happy to assist you.

Wojciech Banasik, Dagome a Mieszko, Slavia Antiqua, 54, 2013, s

Category:

Calendars

Publish on:

Views: 6 | Pages: 6

Extension: PDF | Download: 0

Share
Related documents
Description
Z A P I S K I K R Y T Y C Z N E Aleksander Gieysztor, Il problema della riforma carolingia della scrittura, traduzione di Elżbieta Danuta Krysa, a cura di Jakub Kujawiński, Nuovi Annali della Scuola Speciale
Transcript
Z A P I S K I K R Y T Y C Z N E Aleksander Gieysztor, Il problema della riforma carolingia della scrittura, traduzione di Elżbieta Danuta Krysa, a cura di Jakub Kujawiński, Nuovi Annali della Scuola Speciale per Archivisti e Bibliotecari, 28, 2014, s W 1955 r. Aleksander Gieysztor opublikował pionierski i nowoczesny, jak na ówczesne czasy, artykuł pt. Problem karolińskiej reformy pisma ( Archeologia, 5, [druk: 1955], s ). Mimo że od jego wydania minęło 60 lat, a karolińska reforma pisma wciąż jest popularnym przedmiotem badań, tekst ten wciąż może inspirować współczesnych badaczy. Dowodem tego jest tłumaczenie artykułu, które ukazało się we Włoszech. W tłumaczeniu tym zachowano wierność oryginałowi, rezygnując jak sądzę słusznie z jakichkolwiek poprawek lub dodatków. Tłumaczenie jest poprzedzone wstępem Jakuba Kujawińskiego (s. 5 8), w którym przedstawiono sylwetkę i dokonania naukowe A. Gieysztora. Wojciech Banasik, Dagome a Mieszko, Slavia Antiqua, 54, 2013, s W trakcie przeciągającej się dyskusji na łamach Slavia Antiqua nad nieuzasadnioną źródłowo hipotezą Krystyny Łukasiewicz, w myśl której zamiast dwóch synów Mieszka I i Ody, tj. Mieszka i Lamberta, był tylko jeden noszący te imiona (por. K. Łukasiewicz, Polski książę Mieszko Lambert czy król polski Mieszko II Lambert? Nowe spojrzenie na Dagome iudex i Calendarium Merseburgense, Slavia Antiqua, 51, 2010, s ; D.A. Sikorski, O najnowszym synu Mieszka I Mieszku Lambercie, tamże, 52, 2011, s ; K. Łukasiewicz, Jeszcze raz o Mieszku Lambercie i Dagome iudex odpowiedź na krytykę Dariusza Sikorskiego, tamże, 53, 2012, s ; D.A. Sikorski, O nieszczęsnym Mieszku Lambercie (po raz ostatni), tamże, 54, 2013, s ) została opublikowana nowa propozycja, alternatywnego wyjaśnienia dziwactwa onomastycznego Dagome. Zdaniem W. Banasika akt darowizny civitas Schinesghe cum omnibus suis pertinentiis Stolicy Apostolskiej został dokonany na podstawie książęcego przywileju, spisanego minuskułą karolińską, przez niemieckiego duchownego, być może samego biskupa Ungera (s. 32 n.). W oryginale dokumentu imię księcia, Drogomir, miało zostać zapisane jako Dragomer, a następnie w skutek błędów redakcji przybrało postać Dagome w regeście, wpisanym do trzeciej księgi Zbioru kanonów kardynała Deusdedita. Imię Mieszko ma być natomiast zdrobnieniem utworzonym od drugiego członu imienia Drogomir Mir+jь+ko. W tym ostatnim przypadku umknęło Autorowi w gąszczu cytowanej literatury przedmiotu (z uwzględnieniem recenzji i sprawozdań), że już Tadeusz Lehr Spławiński odrzucał możliwość wywodu imienia Mieszko od drugiego członu imion słowiańskich (por. T. Lehr Spławiński, Jeszcze o imionach Mieszka I, Kierunki, 7, 1962, nr 37 (326) z 16 IX, s. 4; tenże, rec. J. Dowiat, Metryka chrztu Mieszka I i jej geneza, Warszawa 1961, Język Polski, 42, 1962, s. 389). Nową propozycję odczytania zapisu Dagome oceniam jako kolejną, wydumaną ciekawostkę historiograficzną, opartą na quasi filologicznym postępowaniu badawczym. W świetle aktualnego stanu badań podstawą dla regestu nie był przywilej książęcy, ale podniszczony dokument prywatny Mieszka I, Ody i ich synów Mieszka i Lamberta, spisany na papirusie starszą kuriałą przez notariusza w Rzymie za pontyfikatu papieża Jana XV ( ), na co wskazuje, m.in. termin tomus i użyta tytulatura iudex i senatrix. Ponadto nadal uważam, że Dagome jest najprawdopodobniej zepsutą lekcją, powstałą na skutek zniekształcenia przez Deusdedita pierwszych słów intytulacji, która w rzymskich dokumentach prywatnych była wpisywana przez pisarza w formie subiektywnej, tzn. podmiot występował w pierwszej osobie liczby pojedyńczej (Ego Misica), zob. P. Nowak, Dagome iudex w Zbiorze kanonów kardynała Deusdedita, St. Źródł., 51, 2013, s (z bibliografią za lata ). Natomiast imię Mieszko i wczesna odmiana (ten) Mieszka oraz późniejsza Mieszek, stanowi wciąż przedmiot ożywionej dyskusji, przy czym brak definitywnego rozwiązania problemu. Za najbardziej prawdopodobny uważam pogląd, że Mieszko jest hipokorystyczną formą imienia Miecisław (później błędnie Mieczysław!), por. T. Lehr Spławiński, Mieszko czy Mieszka? (Notatka), Prace Filologiczne, 18, 1965, s ; Słownik etymologiczno motywacyjny staropolskich nazw osobowych, red. A. Cieślikowa, M. Malec, K. Rymut, cz. 1: Odapelatywne nazwy osobowe, oprac. A. Cieślikowa przy współudziale J. Szymowej i K. Rymuta, Kraków 2000, s. 162: Mie st+(ek), Mie st+(ko) (= Miecisław, Mieszek, Mieszka). P.N. Studia Źródłoznawcze, t. LIII, ISSN , ISBN 238 Zapiski krytyczne Die Chronik der Polen des Magisters Vincentius, Übersetz, eingeleitet und hrsg. von Eduard Mühle. Magistri Vincentii Chronica Polonorum, edidit, interpretabatur et praefatione notisque instruxit Eduard Mühle (Freiherr vom Stein Gedächtnisausgabe, Abt. A: Ausgewählte Quellen zur Geschichte des Mittelalters, 48), WBG, Darmstadt 2014, ss. 424, mapa Kronika Polska mistrza Wincentego zwanego Kadłubkiem stanowi ostatnio przedmiot intensywnych badań interdyscyplinarnych (zob. Onus Athlanteum. Studia nad Kroniką biskupa Wincentego, red. A. Dąbrówka i W. Wojtowicz, Studia Staropolskie, Series Nova, 25 (81), Warszawa 2009, z materiałami do bibliografii, s ). E. Mühle we Wstępie do pierwszego, pełnego, niemieckojęzycznego tłumaczenia scharakteryzował autora i jego dzieło na podstawie aktualnego stanu badań (s ). Na podkreślenie zasługuje pieczołowicie cytowana w przypisach bogata literatura przedmiotu z uwględnieniem artykułów, opublikowanych także w czasopismach regionalnych, a nawet na łamach periodyku Teka Historyka. Materiały Studenckiego Koła Naukowego Historyków Uniwersytetu Warszawskiego. Tytuły opracowań polskich przetłumaczono na niemiecki. Warto przy tym nadmienić, że rozproszone studia prof. Zenona Kałuży zostały równocześnie zebrane i wydane wraz z ineditami (zob. Z. Kałuża, Lektury filozoficzne Wincentego Kadłubka. Zbiór studiów, Biblioteka Instytutu Tomistycznego. Teksty i studia, 7, Warszawa 2014, ss. 550). Z drobnych przeoczeń, można jedynie zwrócić uwagę, że w skróconej tablicy genealogicznej Piastów od Bolesława Krzywoustego do Henryka Brodatego i Konrada księcia mazowieckiego (s. 35) nie uwzględniono zmiany datowania urodzin Leszka Białego na lata 1184/85 (zob. K. Jasiński, Rodowód Piastów małopolskich i kujawskich, wyd. M. Górny, Biblioteka Genealogiczna, 3, Poznań Wrocław 2001 [recte: 2003], s ). Tłumaczeniu towarzyszy tekst łaciński Kroniki, oparty na edycji krytycznej Mariana Plezi (zob. recenzję B. Kürbis, St. Źródł., 36, 1997, s ), skolacjonowany w przypadku wątpliwości z podstawą rękopiśmienną (s. 73, przyp. 252). Nieliczne odstępstwa od tekstu ustalonego przez M. Plezię zostały zaznaczone w przypisach. W odróżnieniu od polskiego przekładu Brygidy Kürbis (wyd. 1: 1992; wyd. 2 popr. i uzup.: 1996), tłumaczenie niemieckie jest opatrzone zredukowanym aparatem przypisów rzeczowych. Nacisk został położony na identyfikację cytatów i potencjalnych zapożyczeń od autorów tak starożytnych, jak i średniowiecznych, które wciąż stanowią przedmiot ożywionej dyskusji nad źródłami erudycji mistrza Wincentego. Natomiast identyfikacja postaci historycznych i nazw geograficznych oraz etnicznych została przeniesiona do indeksu, w którym podano formy łacińskie, niemieckie i polskie. Z ukontentowaniem należy odnotować, że obecnie obie najstarsze kroniki polskie są udostępnione w tłumaczeniach niemieckich. P.N. Cameralia documenta pontificia de Regnis Sacrae Coronae Hungariae ( ), t. I II, ed. Lukcsics József, Tusor Péter, Fedeles Tamás, Gondolat Kiadó, Budapest Roma 2014, Collectanea Vaticana Hungariae, classis I, vol. 9 10, ss. LXIV W ostatnich latach daje się zauważyć wzrost zainteresowania historyków węgierskich kwerendami w Archiwum Watykańskim. Podobnie, jak w przypadku innych nacji, dawniejsza działalność edytorska skupiała się przede wszystkim na publikacji dokumentów papieskich, zawartych w registrach kancelaryjnych. Akta skarbowe Kamery Apostolskiej stały się przedmiotem zainteresowania znacznie później. Do dziś piętnastowieczna Kamera jest zbadana w niewielkim stopniu, dlatego tak istotne jest publikowanie kolejnych źródeł. Korzystając z materiałów zgromadzonych przez ks. Józsefa Lukcsicsa ( 1937), Péter Tusor i Tamás Fedeles opublikowali dwa obszerne tomy, zawierające węgierskie cameralia z lat Są to wypisy z różnych kategorii ksiąg Kamery, związane z opłacaniem serwicjów i annat. Edycję otwiera obszerny wstęp, liczący ok. 60 stron. Niestety, jest on tylko w języku węgierskim, bez łacińskiego lub angielskiego streszczenia, co niewątpliwie radykalnie ograniczy krąg odbiorców w międzynarodowym środowisku specjalistów. Pozostałe kilkaset stron wypełnia tekst źródłowy oraz indeksy. O ile wydanie późnośredniowiecznych źródeł jest powodem do zadowolenia, o tyle metoda edycji musi budzić poważne wątpliwości. Kwerendą nie objęto całego zasobu, zawierającego pokrewne źródła. Przede wszystkim nie zostały wykorzystane znajdujące się w Paryżu księgi obligacji annatowych oraz księgi pokwitowań wpłat z tytułu annat i serwicjów, o których istnieniu historykom od dawna wiadomo. Analogiczne księgi z rzymskiego Archivio di Stato zostały jednak uwzględnione. Nie wykorzystano również wszystkich ksiąg z Archiwum Watykańskiego. Pominięto tomy, które obecnie nie należą do podstawowego zespołu Obligationes et Solutiones, ale noszą inne sygnatury. Przeoczono trzy księgi z wpłatami tzw. serwicjów mniejszych (z lat ) oraz dwie księgi z prowizjami na biskupstwa ( ). Niezrozumiałe jest wreszcie pominięcie ksiąg dochodów i wydatków Kamery (Introitus et exitus), obejmującego cały omawiany okres, gdzie odnotowywane były wszystkie wpłaty na rzecz papieskiego skarbu. Materiał źródłowy nie został też poprawnie uporządkowany. W najprostszy sposób podzielono go według kategorii ksiąg Kamery, a więc rozdział I zawiera zobowiązania do zapłaty serwicjów (Obligationes), rozdział II pokwitowania wpłat serwicjów (Solutiones) itd. Nie zwrócono uwagi na fakt, że zapiski dotyczące tego samego świadczenia, np. zapłaty serwicjum przez biskupa, na kolejnych etapach procedury będą przewijać się przez różne rodzaje ksiąg, poczynając od obligacji, a kończąc na dystrybucji pieniędzy z serwicjów między kardynałów. Zresztą w ramach poszczególnych kategorii też nierzadko mieszano różne typy źródeł, np. w rozdziale Annatae znalazły się zarówno obligacje annatowe, jak i pokwitowania wpłat. Wreszcie zdarza się, że sam tekst zapisek wydany jest z błędami. Dla zagranicznego czytelnika uciążliwy jest też fakt, że regesty stanowiące nagłówki zapisek, sporządzone są po węgiersku, a nie po łacinie. M.D.K. Zapiski krytyczne 239 Jacek Baluch, Zamazany inkaustem rękopis, czyli śląsko czeska sprośna śpiewka, Wydawnictwo Scriptum, Kraków 2013, ss. 71 W tzw. kodeksie Mikołaja z Koźla (Biblioteka Uniwersytecka we Wrocławiu) znajduje się utwór, który od ponad stu lat jest przedmiotem licznych badań. Określany jest on jako Skarga na pannę, Żałoba na pannę lub też Cantilena inhonesta. Przez niektórych badaczy uważany jest on za najstarszy erotyk żakowski. Najczęściej datowany jest on na początek XV w. Do dzisiaj nie jest jednak jasne, w jakim języku spisano utwór: czeski czy polskim. Kłopot z interpretacją pieśni potęguje fakt, że w rękopisie został on (celowo) zamazany czarnym atramentem. Zdaniem Autora, tekst został napisany w języku czeskim, z licznymi polonizmami. Autor dokonał transkrypcji utworu (w języku czeskim) oraz przetłumaczył go na język polski. Niestety, mimo dosyć szczegółowego opisu kodeksu Mikołaja z Koźla, Autor nie zajął się innymi obecnymi w rękopisie utworami. Jak się wydaje jedynie taka analiza pozwoli zbliżyć się do rozwiązania zagadki tytułowego utworu. Ostatnio Wojciech Mrozewicz w ważnej i szczegółowej recenzji zawarł liczne zarzuty wobec książki J. Balucha (Sobótka, 68, 2013, z. 4, s ). Andrzej Janowski, Średniowieczny tłok pieczętny (typariusz) z Wolina. Przyczynek do statusu społecznego szewców w małym mieście, Kwart. HKM, 61, 2013, nr 3, s W 2012 r. jeden z mieszkańców Wolina znalazł, dobrze zachowany, tłok pieczętny. Niestety nie są jasne okoliczności tego znaleziska (doszło do niego niedaleko Starego Miasta), a także jego kontekst archeologiczny. Utrudnia to datowanie tłoka. Zdaniem Autora powstał on w XIV XV w., prawdopodobnie w pierwszym z tych stuleci. Autor odczytuje inskrypcję w legendzie (S. IACOP SVTOR) i łączy tłok z nieznanym skądinąd szewcem wolińskim Jakubem. Najstarsza pleszewska księga radziecka. Zapiski z lat , wydał, przełożył i opracował Adam Kozak, Wielkopolska dawniej i dziś. Studia, źródła i materiały, red. Andrzej Gulczyński, [t. 4], Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk, Poznań 2014, ss. 211 Adam Kozak jest historykiem współpracującym z Zakładem Słownika Historyczno Geograficznego Ziem Polskich w Średniowieczu PAN i prawnikiem, doktorantem Katedry Prawa Rzymskiego i Historii Prawa Sądowego Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Opracowanie edycji jest pokłosiem jego pracy magisterskiej z dziedziny historii prawa, zatytułowanej Pleszewskie prawo miejskie w świetle zapisek z księgi radzieckiej z lat , obronionej w 2012 r. Serię wydawniczą Wielkopolska dawniej i dziś. Studia, źródła i materiały otworzyła w 2011 r. edycja najstarszej części pleszewskiej księgi radzieckiej, obejmującej zapiski z lat , przygotowana przez Tomasza Jurka. Również dwa następne tomy dotyczyły miasta Pleszewa. Prezentowana tu publikacja dotyczy kolejnej partii rękopisu, obejmującej strony i dokumentującej prace Rady miasta w latach , oraz pojedyncze zapiski z innych części księgi (s , 97 98) pochodzące z tego samego okresu. Spisany w dalszej części zabytku kodeks prawa magdeburskiego (s ) został już w 1963 r. opublikowany przez Witolda Meisla ( Studia i Materiały do Dziejów Wielkopolski i Pomorza, 8, 1963, z. 1). Niewydana pozostaje jeszcze ostatnia część rękopisu z zapiskami z lat Nad jej edycją pracuje A. Kozak. Warto zaznaczyć, że faksymile całej księgi jest dostępne w Internecie: wbc. poznan.pl/dlibra/docmetadata?id=124179&from=publication [dostęp: ] i było także wydane jako dokument elektroniczny na DVD, Materiały źródłowe do dziejów miasta Pleszewa ze zbiorów Archiwum Państwowego w Poznaniu, Poznań Pleszew Publikacja składa się z trzech zasadniczych części o podobnej objętości i wadze, oczywiście tej drugiej w znaczeniu metaforycznym. Pierwszą jest pełnotekstowa edycja tekstu łacińskiego 128 zapisek (parzyste strony ), opracowana zgodnie z instrukcją Adama Wolffa, opatrzona przypisami tekstowymi i merytorycznymi. Drugą stanowi pełne tłumaczenie tego materiału źródłowego na język polski (strony nieparzyste ). Trzecia obejmuje wstęp (s. 5 29), indeksy (s : osób i miejsc; s : rzeczowy, czyli łacińskich pojęć prawnych; s. 205: słów polskich), konkordancję chronologiczną (s. 207 n.) i streszczenie angielskie (s. 209 n.). Na szczególną uwagę zasługuje wstęp. Zawiera on interesującą analizę działania władz miejskich i kancelarii. Omówienie metody wydawniczej objęło w tym wypadku także komentarz do tłumaczenia polskiego. Wydawca poświęcił szczególną uwagę wyjaśnieniu trudniejszych pojęć użytych w przekładzie. Szkoda, że jedynie w odniesieniu do predykatów stanowych podał także ich wersję łacińską. Podobnie w indeksie rzeczowym tam zabrakło z kolei odpowiedników polskich. Tę ostatnią decyzję należy jednak przypisać raczej T. Jurkowi, czyli wydawcy pierwszej części księgi, bowiem indeksy zachowały niemal w pełni formę przyjętą w tamtej edycji. Najistotniejszym uzupełnieniem jest pełniejsza identyfikacja miejscowości, obejmująca w edycji A. Kozaka także wskazanie historycznej przynależności parafialnej i powiatowej. Zwraca uwagę różnica w tytule podstawowego indeksu. W edycji najstarszych zapisek miał on się odnosić do nazw osobowych i geograficznych, tu zaś tylko do osób. Wydawca jednak nie precyzuje, czy podjął próbę identyfikacji postaci pojawiających się na kartach księgi, np. przez rozróżnienie różnych osób występujących pod tym samym imieniem i nazwiskiem oraz identyfikacji tej samej osoby określanej w różny sposób, czy też poprzestał na rejestracji samych antroponimów. Czy np. Maciej Czekanowski, pojawiający się na kartach księgi w niemal wszystkich latach objętych edycją i mąż dwóch różnych kobiet to jedna osoba? Oczywiście Wydawca może, lecz nie musi, znać odpowiedzi na to pytanie. Rzecz w tym, że czytelnik nawet nie wie, czy zostało ono postawione. 240 Zapiski krytyczne Dostrzeżone potknięcia, jak to wskazane wyżej, są na tyle drugorzędne, że można uznać omawianą edycję za wzorcową. Warto podkreślić wysoką użyteczność pełnego przekładu tekstu źródłowego dokonanego przez Wydawcę o znakomitym przygotowaniu prawniczym. Będzie to cenna pomoc nie tylko dydaktyczna, lecz także badawcza, ułatwiająca pracę z księgami sądowymi, nie tylko miejskimi. Z drugiej strony pewien niedosyt budzi brak powiązania cyfrowej edycji rękopisu z odczytem, przekładem i aparatem krytycznym. Również indeks zyskałby znacznie na funkcjonalności, gdyby został udostępniony jako baza danych. M.Sł. Učty dvora prince Zikmunda Jagellonského, vévody hlohovského a opavského, nejvyššího hejtmana Slezska a Lužic z let (1493) Rationes curie Sigismundi Iagellonici, ducis Glogoviensis et Opaviensis, Silesiae et Lusatiarum summi capitanei, de Annie (1493) , ed. Petr Kozák, Opava 2014, ss. 742, il. 10; Jagelló Zsigmond herceg udvarnák számadáskönyve ( ). The Cort Account Book of Sigismund Jagiellon ( ), ed. Krisztina Rábai, Szeged 2014, ss. 460, il. 9 Rachunki królewskie i nadworne to podstawowe źródło dla badacza dworów polskich władców. W 2014 r. zostały wydane rachunki dworu Zygmunta Starego jako księcia głogowskiego i opawskiego aż do jego koronacji na króla Polski w 1507 r. Podstawę edycji stanowiły księgi rachunkowe zachowane w Archiwum Skarbu Koronnego Archiwum Akt Dawnych w Warszawie (ASK, Oddz. 1, RK, sygn. 21, 29 i 33). Edycji wspomnianych źródeł dokonali dr Petr Kozák z Archiwum Ziemskiego w Opawie i dr Krisztina Rábai z Uniwersytetu w Szeged. Rachunki te były już przedmiotem edycji przez węgierskich historyków (w 1914 r. częściowo i błędami wydał je Adorján Divéky), ale owe prace w dużej mierze nie były znane i wykorzystane w Polsce. Nowe, krytyczne wydanie rachunków królewicza Zygmunta P. Kozáka i K. Rábai nie stanowią jednak tylko powielenia dawnej edycji, uwzględniają one bowiem niewydane do tej pory fragmenty rachunków. Obydwie edycje powstawały niezależnie od siebie i siłą rzeczy częściowo się na siebie nakładają. Edycja P. Kozáka obejmuje rachunki dworu Zygmunta Jagiellończyka jako księcia głogowskiego i opawskiego z lat (dodatkowo wraz z rejestrem dworu z 1493 r.), natomiast K. Rábai wydała rachunki z lat (czyli tylko drugą księgę opatrzoną sygnaturą 33). Obydwie edycje poprzedza wstęp, w którym przedstawiono pokrótce dzieje poprzednich edycji, omówiono kształt obecnego wydania, a także scharakterystyzowano same rachunki dworskie. W obydwu edycjach znajdują się fotokopie fragmentów źródła. U P. Kozáka znajdujemy także krótki opis rządów Zygmunta, jako księcia głogowskiego i opawskiego, u K. Rábai zaś krótką charakterystykę dworu Zygmunta. Edycję rachunków przygotowanych przez P. Kozáka uzupełnia obfita bibliografia dworska (s ) oraz osobne indeksy miejscowości (s ), osób ( ) oraz rzeczy ( ), podczas gdy edycja K. Rábai posiada bibliografię (s ) oraz łączony indeks miejscowości, osób i rzeczy ( ). Edycja P. Kozáka jest opatrzona szeregiem przypisów identyfikujących miejscowości oraz postacie i rozwiązaniem kolejnych dat, co niewątpliwie ułatwi czytelnikowi korzystanie z książki. Znajdują się w niej także przypisy tekstowe. Edycja K. Rábai jest wolna od jakichkolwiek przypisów. Zaletą wydania przygotowanego przez węgierską badaczkę jest jednak bilingwiczny wstęp (węgierski i angielski). B.Cz. Pavol Maliniak, Imrich Nagy, Turek na obzore. (Z prameňov k uhorsko osmanským vzt ahom), Spolok Slovákov v Pol sku Towarzystwo Słowaków w Polsce a Univerzita Mateja Bela v Banskej Bystrici, Fakulta humanitných vied, Kraków 2013, ss. 246, il. 8 P
Similar documents
View more...
Search Related
We Need Your Support
Thank you for visiting our website and your interest in our free products and services. We are nonprofit website to share and download documents. To the running of this website, we need your help to support us.

Thanks to everyone for your continued support.

No, Thanks